Anasayfa  Şiirler HAYDAR GÜLŞEN, ALLAH'IN RAHMETİNE KAVUŞTU
|
HAYDAR GÜLŞEN, ALLAH'IN RAHMETİNE KAVUŞTU |
|
Çarşamba, 27 Ağustos 2008 |
OKUNMA SAYISI : 881
 TÜM SEVENLERİNİN, DOSTLARININ, AİLE EFRADI VE ARKADAŞLARININ BAŞI SAĞOLSUN. HAYDAR GÜLŞEN KİMDİR ?
İyi meziyetli, iyi karekterli, neşeli, dost canlı ve imanlı bir kişiydi.
Oldukça sabırlı bir kişiliyi vardı.Herhangi bir olay karşısında telaşa
kapılıp, hemen hüküm vermezdi.Akıllı bir insandı.Yüksek okul tahsili
görmüştü; geçmişini göz önüne alarak düşünür ve geleceğe azimle ve
kararla planlı çalışırdı. Geçmişi ile geleceği arasında uzun mesafeler
almıştı. Bugününü çok iyi düzenlediği gibi gelecek ufkunu da parlak
görüyordu. Anlayışlı, bilgili, aydın bir insandı. Neşeli, arkadaş
canlı, sözüne sohbetine dikkat ederek kimseyi incitmeden, kimsenin
onurunu kırmadan sevecen bir tavırla konuşurdu. İyilik etmeyi seven,
doğru yolu gösteren barışçı bir insandı. Daima gerçeği konuşur,
kötülükten uzak durmaya çalışır, kötü insanlarla düşüp kalkmayan,
iyileri seven bir yapısı vardı. Çok sinirlendiği zamanlarda bile
katiyen ağzından küfür çıkmayan, davasını kavga yolu ile değil,
barışçıl ve kanuni bir yolla çözmeye çalışan bir ilme sahipti. İleri
görüşlü bir insandı. Hac ibadetini tamamlamış islami bilgilere sahip,
islamın şartlarını yerine getiren, aynı zamanda çağdaş ilmi benimseyen,
çalışkan, ileri görüşlü, daima çevresini ve ekonomik iş hayatını
genişletmeye çalışan bir karakter sahibiydi.
Bence, insan; Allah'ın yarattığı canlı bir makinedir.Bir makina düşünün
ki;Onu bir şoför uzun bir zaman kullanır. Sonra birgün gelirki makina
yıpranır ve güçten düşer, Şoför, iş göremez hale gelen makinesini bir
hurdacıya verir ve yeni bir makina edinme arayışına girer.
İşte insan da bir canlı makina timsalidir. İnsan denilen canlı makinayı
yöneten şoför, uzun zaman bedensel yapıyı yönetmektedir. Bir gün gelir
ki bedensel yapı ve organlar yıpranır, güçten düşerek iş göremez hale
gelir. O zaman insan denilen canlı makinayı yöneten şoför, bedeni bir
tarafa bırakıp kendisi yeni bir makina arayışına gider. İşte biz, bu
şoföre "RUH" ismini veriyoruz.
Bugün 21 Ağustos Perşembe Haydar Gülşen'i "RUH" dediğimiz şoförü
bırakıp gitti. Ruhun bıraktığı cansız makina bugün toprağa verildi.
Toprağa verildiği yer: İstanbul-Yalova şehri. Haydar'ın bedeni toprağa
verildi ama Haydar'ın "ruhu"; devamlı surette onu seven dostlarını ve
arkadaşlarını irdelemekte ve hatıralarıyla sohbet etmeye devam
etmektedir.
Dilerim Allah'tan yeri Cennet'i mekan olsun.Tüm aile efradının ve seven
dost, arkadaşlarının başı sağolsun.Yüce Rabbim'den Kani kani rahmet
dilerim.
Haydar Gülşen1944 yıllarında bugünkü Karakoyunlu ilçe’si “doğduğu
yıllardaki Karakoyunlu Köyü’nde” ilçenin bugünkü giriş yolu üzerin de;
insanı yeşillikleriyle karşılayan, Atatürk parkının hemen güney
bitişiğindeki koyunlu, kuzulu, bereketli, şirin bir toplu aile
içerisinde dünyaya geldi. Babasının adı: H.Kulemhüseyin Gülşen,
Anasının adı: H.Şoket Gülşendir.
İlköğrenimini bu köyde tamamladı. Daha sonra Orta Okulu Iğdır’da, Lise
öğrenimini Kars Alparslan Lisesinde ve yüksek öğrenimini Ankara’da
Yüksek Ticaret okulunda tamamlayarak hayata atıldı.Ankara merkezde uzun
yıllar; Plan Proje Başkanlığında görev yaptı. Görev süresi sonunda
emekliye ayrılarak İstanbul-Yalova’ya yerleşti. Burada kendisine ev
alarak iş hayatında başarılı olan esnaf ve sanatkar kardeşlerini ve
yakın akrabalarını etrafına toplayarak onların iş hayatlarında başarılı
olmalarına öncülük etti. Öğrencilik, memurluk ve hısım akrabalık
çalışmaları başarılı geçti.
Haydar Gülşen ile beraber Karakoyunlu ilkokulu’nda öğrenim görüyorduk.
Öğrenim gördüğümüz bina: Üç sınıf, bir salon, bir sütlük, bir
Başöğretmen odasından ibaretti. Binanın yapısı: taşla yapılmıştır.Bu
bina:Ulu Önder Atatürk’ün 1928’lerde Türk Alfabesi’nin öğrenime
geçildiği yıllarda yaptırılmıştır.Bu Okul; Ulu Önder Atatürk’ün
hatırasına ışık tutar. Bu okul, bizim 1955 yıllarında 4— 5.inci
sınıflarda öğrenim gördüğümüz zamanları iki birleştirilmiş sınıf halin-
deydi. (1.2.3)sınıflar bir arada, (4.ve5.ci)sınıflar ise bir arada
öğrenim görüyorlardı. 1955 yılında Haydar Gülşen ile beraber bu binanın
güneye doğru olan sınıfında okuyorduk. Dört ve beşinci sınıflar bir
arada karşılıklı sıralarda öğrenim görüyorduk. Bu yıllarda Haydar
Gülşen 4.cü sınıfta, ben ise 5.ci sınıfta idim. Bu bina halen
sapasağlam durarak buradaki halka hizmet vermeye devam etmektedir.
Bu yıllardaki bir çocukluk hatıramıza deyineceğim: Okulumuzun bir
Başöğretmeni vardı. Adı: Orhan Özyurt’tu. Hem Başöğretmen olarak okul
yöneticisi, hemde sınıf öğretmenliğine bakıyordu. Köyün sevgisini,
saygısını kazanmış, her dara düşenin akıl danışmanı ve bilgi öğrendiği
bir öğreticiydi.
Bu yıllarda Karakoyunlu’da toprağı işleyecek bir traktör yoktu.
Çiftçilik; karasabanla veya tek bıçakla çalışan pullukla yapılıyordu.
Köyde yapılan tarım işleri: öküz, manda, at gibi hayvan güçleriyle
yürütülürdü.Tekniğe dayalı bir tarım çalışması yoktu. Bu nedenle,
okulda çevreye örnek işler yapacak tarım araç-gereçleri vardı.
Ayriyeten okulun bahçesinde bir dekara yakın tarım uygulama yeri vardı.
Burası tek pullukla ve köyden temin edilen at ve öküzle sürülür ekime
hazır hale getirilirdi. Ekseriyatla bu alan sebze ve özellikle yeşil
fasülye için hazırlanır; hem öğrencilere ekim şekli öğretilir ve hemde
çevreye örnek gösterilirdi.
Tarih 1954-55 yılları bir bahar mevmisimidir. Aylardan Nisan ayı
başlangıcıydı. Bu alan ekim için sürülmüş, içindeki çayır köklerinin
toplanması ve ayıklanması gerekiyordu. O yıllarda Haydar 4.cü sınıfta
ben ise 5.ci sınıfta bir arada birleşik sınıf olarak okuyorduk.
Derslerimiz tarımla ilgili olacakki, Başöğretmenimiz sayın Orhan Özyurt
sınıfa girdi “Çocuklar, bugünkü dersimiz uygulama bahçesindeki çayır
köklerini toplamaktır” dedi. 4.cü ve 5.ci sınıflar hepsi beraber sınıfı
boşaltarak uygulama bahçesine gittik. Sürülen toprakta bulunan çayır
köklerini topluyor, kucak kucak okulun bodrumuna taşıyorduk. Bu arada
iş yerinin yanı başında duran sayın Başöğretmenimiz Orhan Özyurt’ta
çalışmaları ayakta izliyordu. Haydar’la beraber çayır köklerini neşeli
neşeli topluyor, kucağımıza alarak koşuyoruz, bodrum kata bırakıyor
tekrar çayır alanına dönüyorduk. Her çayır getirişimizde Başöğretmen:
”Aferin Haydar, aferin Haydar, aferin Abdullah, der ve bizi” överdi.
Başöğretmenden biraz uzaklaşınca, ben derdim: Haydar, sana iki defa
aferin, dedi bana ise bir kere. Bu sefer ben senden çok toplayacağım.
Hemen araziye dalar çabuk çabuk çayır köklerini toplar, koşardım. Bu
sefer, yine Başöğretmen gülümseyerek; aferin Haydar, aferin Haydar,
aferin Abdullah, derdi. Haydar gülerek, derdi: ”Ne kadar benden fazla
toplasan yine bana senden bir fazla aferin veriyor! O zamanları bile
neşeli ve dürüst çalışkanlığı ile Başöğretmenin ve arkadaşlarının
sevgisini kazanan Haydar, aynı tutumunu hayatı boyunca devam ettirdi.
Ruhu şad olsun.
Bundan birkaç sene önce bir ortak işimizin iyi yönde oluşmaması için
bir akrabamla aramıza bir engel konuldu. Ben, bu engeli kanuni yollarla
halletmeye çalışırken, okul ve çocukluk arkadaşım Haydar Gülşen geldi.
Engel hakkında bilgi aldı ve şöyle dedi: ”Unutma, her şeyin bir politik
nedeni vardır. ”Ben de bu engeli hem kanuni ve hem de politik yollarla
hallettim.Böylece akrabamızla aramız düzelerek iyiye doğru gitmiş oldu.
Haydar Bey’in ikametgahı İstanbul-Yalovadır. Bazı yıllar ara sıra baba
ocağı Iğdır’ı ziyarete gelirdi. En son olarak 2007’inin yine bu
aylarında Iğdır’a gelerek okul arkadaşı olarak beni görmeye geldi.
Görüştük, hal hatırdan sonra bana şöyle bir teklifte bulundu: “İki
akrabamız dargındır, gidip onları barıştıralım”. Sözünü bitirince beni
gülmek tuttu! Dedim ki:Sayın arkadaşım Haydar Bey, sana şu mısraları
yazdım, dinler misin? Gülerek, oku dedi. Okudum;
Yıllarca öncesi dediki Haydar:
“Her şeyin politik bir nedeni var”
Ben de dedimki; politik nedenler bitmez
Fakat insan pili çabuk biter
Bitmeden pil, söyle Haydar;
Gerçek dostun, dostuna...
Daha söyleyeceği neler var..
Bunun üzerine konuştuk, gülüştük, neşelendik! Dedi: ”Öyledir bu hayat,
tedbirli yürümelisin” Bu sohbet son sohbetimiz oldu. Bir daha da
görüşemedik...
H.Z.Ali’nin bir sözüyle yazıma son veriyorum: Şöyle der: “Arkadaşını
zorlukta, gıyabında ve ölümünden sonra korumayan dost, dost değildir.”
Haydar Gülşen, bu söze layık bir arkadaştı.Allah Ruhunu şad etsin, yeri Cennet’i mekan olsun.
Abdullah KALKAN
Emekli Öğretmen
(27 Ağustos günü ölümünün 7. günüdür.)
Yorum () |
|
|
|
|
 |
|
|
