İlkokul çağındaki çocukların konuşmalarını dinlediğimizde, söze ilk olarak eskiden diyerek başladıklarına şahit oluruz... Kiminin yaşı 5, kiminin 10... ama konuşmalarına bakılırsa yaşlarının 50-60’larda olduğunu varsayarsınız... Bazende anlattıkları konunun çok eski bir konu olduğunu vurgulamak için “çoooookkkk eskiden” diyerek uzatır ve söze başlarlar... Bende aynen o çocuklar gibi sözü uzatıp, çoookk eskiden Iğdır’da Ramazanların birbaşka geçtiğini anlatmak istiyorum... Eskiden Ramazanlarda dostlukların pekişmesi adına, Iğdır’ın sorunlarının görüşülmesi adına, kurumlar arası diyaloğun artması adına, sivil toplum kuruluşlarının, bürokrat ve sivil dayanışmasını geliştirmek adına iftar yemekleri düzenlenirdi... Kimi zaman bu yemekleri Valilik, kimi zaman Belediye, kimi zaman Sivil toplum kuruluşlarının önde geleni Ticaret odası ve kimi zamanda bir iş adamı tertip eder, hoşca va-kitler geçirilirdi... İftar yemeklerinde ilin sorunu konuşulur, güncel konular tartışılır, küsler barıştırılır, diyaloğlar pekiştirilirdi... Evet eskiden Ramazanlarda böylesi güzel anlar yaşanırdı, yaşattırılırdı... Şehrimizde nedense uzun zamandan beridir diyaloğsuzluk, iletişimsizlik, dostluktan uzak ilişkiler sürdürül-mekte... Bürokrasi kendi arasında biribirinden uzak, bürokrasi ile vatandaş biribirinden uzak ve şehir halkıda aynı bağlamda biribirinden kopuk bir Ramazan geçirmektedir... Herkesin üzerine bir ölü toprağı serilmiş gözüküyor... Kimse biribirine dost deyip arkasını bir başkasına dönmü-yor... Selam veren hesap yaparak veriyor, selamı alan hesap yaparak alıyor... Sanki halkın, bürokratın bir korkusu var gizliden... Kimden, neden korktuğunu bilmediği anlamsız bir korku... Genel olarak diyalog çok zayıf, kimse kimseye sırrını vermiyor. Derdini paylaşmıyor... Sorununu anlatmı-yor. Tabir yerindeyse herkes karnıyla konuşuyor... Belki Ramazanın başlangıcı olduğu için böyle bir iftar yemeği olmamıştır. Umarız ilerleyen günlerde dostlukların pekişmesi adına bir iftar yemeği tertip edilir... Gönül ne kahve ister ne kahvehane, gönül sohbet ister kahve bahane...

Yorum (0)