Eski Sokak

Küçük ahşap bir dizi evlerdi

On yıl önce o sokak

Sonra geniş caddelere çıktık

Apartman -- sizden uzak.

Çocuklar orda büyüdü

Orda okula gitti,

Komşunuzduk ama görüşemedik

Hiç vakit yoktu.

Sizdendik, yalnız biraz okumuş,

İki kadın, bir erkek, iki çocuk

Uykulu, acele bir karıkoca

Bizdik geçen önünüzden başları eğik.

Akşamları çanta, file –- yorgun, ağır

Dönerdik eve.

Bir hamal bile tutmaz, cimriler!

Diye düşünürdünüz herhalde.

Bilmezdik, siz

(Hiçbir şey paylaşılamazdı)

Çarşılardan neler getirirdiniz

(Herkese kendi telâşı).

Girer miydi evinize, yer miydi

Turfanda bir meyva, iyi bir besin

Kalın kâğıtlarda çöplerimiz –-

Çocuklar görüp imrenmesin!

Açılan kapıyı hemen kapatmak

Karşılıklı gizlemekti bir şeyleri.

Gelip gidenimiz olurdu ya

Gülüşmeler bizden değildi.

Kimi günler evdeydim

Masada kâğıtlara kapanarak

Ne de çok çocuk

Sesleriyle dolardı sokak.

Bir cami avlusunda kuşlarca

Bunun sekiz, onun on –- duyardım.

Ürküp kaçmasınlar, pencereden

Yavaşça bakardım.

Hadi ben çok sigara –- öksürükler

Hele çalışırken.

Ya gece yarısı göğsü parçalanırdı

O kadın, iki ev öteden.

Bilmezdik kaç nüfus, her hâne –-

Duyulurdu sertçe sesi bir kapının.

Bağıran bir erkek boşluğa karşı

Ağlayan bir genç kadın.

Kimdin sen, karşımızdaki ev,

Sarı ampul söner onbire doğru.

Eğilirdim, havasız sokak –-

Camlar kararırdı.

Bitmezdi makinede dikişin,

Kimdin sen, bitişik komşu?

Üç yavrunla kalmışsın

Bir tanıdık söylemişti.

Kimdin sen -– sorsaydım hepinize,

Gelirdi aynı yankı hepinizden:

Sana mı kaldı, işine bak,

Kimsin sen?

Bilinmedi, ne çare, sizdendik

Yalnız biraz daha iyi yaşamaya özlemli.

Şimdi aynı uzaklık, aynı utanç

Düşündükçe o sokağı, o evleri.

Kaynak: Kareler Aklar, 1973

Behçet Necatigil