Ay Işığı

I

Ben uzaklardan beklerdim,

Sayarak günlerimi.

Bu gece penceremden düşen ay ışığında,

Birden yanıbaşımda buldum

Bir ağaç gibi çiçeklenmiş

Anladım almış yürümüş

Sarmış bu sevda içimi

II

Gece yarısı elbiselerim,

Ayakkabılarım üstüne

Düşen ay ışığı,

İnsan böyle mi olur

Sevdaya tutuldu mu?

Bütün eski kitapları okudum,

Yaşlanmış güzellere sordum,

Mutluluk bu mu?

Ama bu sarışın

Ötekine hiç benzemiyor.

Ah, daha yeni yeni anladım

O küçük elleri, gülen gözleriyle

Beni bu kadar seviyor...

Kalmadı başka korkum

Düşünmeden eline bıraktım kendimi

Bütün dostlarım söylüyor

Bu sefer mutlaka tutuldum

III

O yanından döndüğüm, gece yarıları

Güler, konuşurdum, kendi kendime

Tutmasam, kucaklayabilirdim ağaçları.

Kimbilir, gelen geçen,

Görünce ne derdi halime

Sizin de, seviştiğiniz, kardeşler

Mevsim bahara rastlarsa

Benim canım açılmak isterdi

Mutlaka bir başkasına

Öperdim evde ilk karşıma çıkanı.

Uzakta, şimdi çok uzakta...

O nar tanesinden taze

Kuştüyünden hafif geceler

Kalbim ümit içinde yüzer

Dünyam yıkanır ay ışıklarıyla...

Necati Cumalı