Bugüne kadar yazdığım bütün yazıların önce başlığını koymuş, sonra yazımı yazmışımdır. Geçenlerde bir arkadaş köylüden aldığı bir sözü bana aktardığında hemen not ettim. “Köylü şehirden döndüğünde eli boş dönüyor” sözü bana gerçekten çarpıcı geldi ve köylüyle görüşmeme, esnafla bu yönde konuşmaya yöneltti...
Yaptığım görüşmelerde durumun daha vahim olduğunu gördüm. Iğdır’da esnaf nasıl perişansa, köylüsüde öyle perişan... Esnafla yaptığım söyleşide genel olarak şu ifadelere yer verdiler: “köylü Iğdır’a geldiğinde mutlaka alışveriş yapar. Gıda ağırlıklı olmakla beraber, giyim kuşam vesaire ev ihtiyaçlarını toptan alırdı.
Birkaç aydır kış şartlarının ağır geçmesiyle de hem köylü şehre inmemekte ve hemde alışveriş yapmamaktadır. Köylü gıda ihtiyacını toptan türü bakkallardan almayı tercih eder. Gördüğünüz gibi kimsecikler gelmemekte, satışlarımız büyük oranlarda düşmüş vaziyettedir. Pazarımızın büyük bir kısmını oluşturan köylü maalesef bırakın alışveriş yapmayı şehre bile inmiyor” diyor esnafımız...
Cebinde parası olmayan köylü şehre nasıl insin, alışverişi nasıl yapsın...
Köylü yazın kazandığını kışın tüketen bir topluluktur. Maalesef yazın kazanamadığı için kışında tüketecek birşey bulamamaktadır. İneğinin sütünü ya yoğurt yapıyor, yada kendi içiyor. Kuş gribi nedeniyle tavuk besleyemiyor ki yumurtasını satsın veya kendi tüketsin. Geri kaldı yazdan kazandığı para, o da ortada. Hangi çiftçi ürününü değerine sattı ki cebinde üç beş kuruş birikmiş olsun... Yani anlayacağınız köylünün cebinde gerçekten para yok...
Bu işin demogojisi olmaz. Hiçbirşey yapamıyorsak köylere çalışan minibüslere sorsak onlar kimin ne durumda olduğunu çok açık bir şekilde söylerler...
Durum ortada, bir minibüs şoförü bakın neler diyor: “Köylü daha önceki aylarda azda olsa şehre iniyordu. Şimdi ise zorunlu olanlar dışında hiç inmiyor diyebiliriz. Şehire gelen köylünün poşetlerini koyacak yer bulamazdık minibüste. Şimdi isi durum çok farklı. Köylünün elinde poşet yok. Hiçkimse alışveriş yapmıyor. Şehire zorunlu inen köylü işini bitirdimi, kahveye, lokantaya uğramadan hemen minibüs duruklarına geliyor ve minibüsler hareket ettimi köyüne geri dönüyor.” diyor...
Peki bu gidişin sonu nereye varacak.? Köylüde para yok, esnaf iş yapamıyor... İnsan söylemeye utanıyor ama İcra Müdürlüğünde kabaran dosyalar, bankalarda dönen çekler, elden alınıp ödenmeyen paralar. Allah halkımızın yardımcısı olsun demekten başka çaremiz yok...
Ama çözüm önerileride bulmamız gerekiyor. Gerek işsizliğin giderilmesi ve gerekse köylümüzün cebinde günlük harçlığını kazanması için girişimde bulunmamız gerektiğini unutmamalıyız...
Yaptığım görüşmelerde durumun daha vahim olduğunu gördüm. Iğdır’da esnaf nasıl perişansa, köylüsüde öyle perişan... Esnafla yaptığım söyleşide genel olarak şu ifadelere yer verdiler: “köylü Iğdır’a geldiğinde mutlaka alışveriş yapar. Gıda ağırlıklı olmakla beraber, giyim kuşam vesaire ev ihtiyaçlarını toptan alırdı.
Birkaç aydır kış şartlarının ağır geçmesiyle de hem köylü şehre inmemekte ve hemde alışveriş yapmamaktadır. Köylü gıda ihtiyacını toptan türü bakkallardan almayı tercih eder. Gördüğünüz gibi kimsecikler gelmemekte, satışlarımız büyük oranlarda düşmüş vaziyettedir. Pazarımızın büyük bir kısmını oluşturan köylü maalesef bırakın alışveriş yapmayı şehre bile inmiyor” diyor esnafımız...
Cebinde parası olmayan köylü şehre nasıl insin, alışverişi nasıl yapsın...
Köylü yazın kazandığını kışın tüketen bir topluluktur. Maalesef yazın kazanamadığı için kışında tüketecek birşey bulamamaktadır. İneğinin sütünü ya yoğurt yapıyor, yada kendi içiyor. Kuş gribi nedeniyle tavuk besleyemiyor ki yumurtasını satsın veya kendi tüketsin. Geri kaldı yazdan kazandığı para, o da ortada. Hangi çiftçi ürününü değerine sattı ki cebinde üç beş kuruş birikmiş olsun... Yani anlayacağınız köylünün cebinde gerçekten para yok...
Bu işin demogojisi olmaz. Hiçbirşey yapamıyorsak köylere çalışan minibüslere sorsak onlar kimin ne durumda olduğunu çok açık bir şekilde söylerler...
Durum ortada, bir minibüs şoförü bakın neler diyor: “Köylü daha önceki aylarda azda olsa şehre iniyordu. Şimdi ise zorunlu olanlar dışında hiç inmiyor diyebiliriz. Şehire gelen köylünün poşetlerini koyacak yer bulamazdık minibüste. Şimdi isi durum çok farklı. Köylünün elinde poşet yok. Hiçkimse alışveriş yapmıyor. Şehire zorunlu inen köylü işini bitirdimi, kahveye, lokantaya uğramadan hemen minibüs duruklarına geliyor ve minibüsler hareket ettimi köyüne geri dönüyor.” diyor...
Peki bu gidişin sonu nereye varacak.? Köylüde para yok, esnaf iş yapamıyor... İnsan söylemeye utanıyor ama İcra Müdürlüğünde kabaran dosyalar, bankalarda dönen çekler, elden alınıp ödenmeyen paralar. Allah halkımızın yardımcısı olsun demekten başka çaremiz yok...
Ama çözüm önerileride bulmamız gerekiyor. Gerek işsizliğin giderilmesi ve gerekse köylümüzün cebinde günlük harçlığını kazanması için girişimde bulunmamız gerektiğini unutmamalıyız...