Farkında olmasak da bugün en çok kullandığımız kelimelerden biri belki de “evet”. Yorulsak da, istemesek de, içimizden gelmese de… Bazen sadece birileri kırılmasın diye kendi sesimizi duymayı bırakıyoruz. “Ben ne istiyorum?” diye sormaya bile fırsat bulamıyoruz. İçimizde tuttuğumuz, söyleyemediğimiz her “hayır” zamanla büyüyor ve bize yük olmaya başlıyor. İşte insan tam da burada kendini yormaya başlıyor.
Peki neden?
Çünkü toplumda fedakârlık yapan, herkese yetişmeye çalışan, sürekli alttan alan insanlar hep daha “iyi” olarak gösteriliyor. Herkesi memnun etmeye çalışmak övülüyor ama bunun insanı ne kadar yorduğu çoğu zaman görülmüyor.
Üstelik sınır çizebilen, gerektiğinde “hayır” diyen insanlar bazen bencil olmakla suçlanıyor. Oysa bazen “hayır” diyebilmek, insanın kendine verdiği en büyük değerdir. Çünkü kişi ne istediğini biliyorsa, kendi sınırlarını da koruyabilir.
Aslında “hayır” demek; kimseyi sevmemek ya da kötü olmak değildir. İstemediği bir durumu açıkça ifade edebilmek, kendi ruhunu koruyabilmektir. Belki de artık şunu öğrenmemiz gerekiyor: Herkesi mutlu etmeye çalışmak kadar, gerektiğinde kendimizi düşünmek de normaldir.
Çünkü her “evet” bizi iyi biri yapmaz… Her “hayır” da kötü biri olduğumuz anlamına gelmez. Bazen insanın gösterebileceği en büyük cesaret; herkesi memnun etmeye çalışmak değil, kendi iç sesini duyabilmesidir.
Ve belki de en doğru karar bazen sadece şunu diyebilmektir: “İstemiyorum.” Çünkü insan önce kendini koruyabildiğinde gerçekten huzurlu olabilir. Amasya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Temel Eğitim Bölümü Okul Öncesi Öğretmenliği Ana Bilim Dalı Topluma Hizmet Dersi kapsamında Dr. Öğr. Üyesi Songül PEKTAŞ rehberliğinde hazırlanmıştır.