Bir ömür boyu dünyaya aynı pencereden baktık. Bir olay olduğunda birbirimize sorardık. Çoğu zaman sormaya gerek kalmazdı, ne diyeceğimizi bilirdik.
Eskiler insanı beş erdemle ölçerdi; dostluk, cömertlik, cesaret, bilgelik ve adalet. Nazım bütün ömrünü bu beş sözcük üzerine kurdu.
DOSTLUĞU dostluk için kurdu. Bir çıkar için değil, bir gün lazım olur diye değil, bir kapı açılır diye değil. Dostlarını hiçbir zaman çıkarlarına alet etmedi, hepsine sonuna kadar sadık kaldı. Böyle bir dostun ne kadar ender olduğunu insan kaybedince anlıyor.
CÖMERTLİĞİNİ anlatmak için uzun söze gerek yok. Kapısı herkese açıktı. Kimsesizin, dara düşenin yanında hep önce Nazım vardı. Yardım ettiği insanın yüzü gülünce onun da yüzü gülerdi. Nazım'ın mutluluğunun kaynağında erdem vardı.
Iğdır'ın en karanlık yıllarını beraber yaşadık. Siyasi baskı ağırdı. Nazım en zor şartlarda bile CESARETİNİ kaybetmedi, ilkelerinden bir adım geri atmadı. Doğru bildiğini söylemeye, doğru bildiği yerde durmaya devam etti.
Nazım için BİLGELİK, eğitime inanmaktı. Bir çocuğun içindeki cevherin ancak eğitimle ortaya çıkacağına inanırdı. Iğdır'ın çocukları için yıllarca eğitim kurumlarının açılmasına öncülük etti; pek çok okulun yapımında emeği var. Sonra oturdu, anılarını yazdı, kitaplaştırdı. O kitaplar Iğdır için çok değerli; bu şehrin yakın tarihini gelecek kuşaklar bir tanığın kaleminden okuyacak. Okullarla çocukların önünü açtı, kitaplarla şehrin hafızasını korudu.
ADALET bütün bu erdemlerin üstünde duruyordu. Nazım bir ömür boyu kimin güçlü olduğuna bakmadı, kimin haklı olduğuna baktı. Bunun bir bedeli olduğunda o bedeli ödedi. Bu tutumu yalnız memleket meselesinde değil, kendi evinde, kendi sofrasında da korudu. İyi bir eş, iyi bir babaydı. Akrabaya, komşuya, kapısını çalan herkese adaletli davrandı. Büyük bir ailenin babası oldu.
Bu yazıyı yazarken bazı satırları ona da danışmak, yazdıklarım hakkında ne düşündüğünü öğrenmek isterdim. İlk defa cevap gelmedi.
Huzur içinde uyu, ruhun şad olsun Nazım Karadağ. AMİN.
Atila Hun
