“BEN HAR-I BÜLBÜL’ÜM”
Hasret Al, öyküsünde Har-ı Bülbül’ü konuşturarak Karabağ’ın doğası, Şuşa’nın taşları ve çiçeğin hikâyesi üzerinden duygusal bir anlatım ortaya koydu.
Öykü, “Ben Har-ı Bülbül’üm. Şuşa’nın taşları arasında açtım ilk kez. Karabağ’ın sabahlarıyla büyüdüm; dağların serinliğini içtim, vadilerin rüzgârıyla sallandım.” sözleriyle başlıyor.
Al, Har-ı Bülbül’ün bülbülün kanatlarını andıran taç yapraklarından hareketle çiçeğe adeta insanî bir kimlik kazandırıyor.
KARABAĞ’DAN IĞDIR’A UZANAN GÖNÜL YOLU
Öyküde Karabağ’ın özgürlüğüne kavuşması da anlatılırken, çiçeğin Karabağ ile Iğdır arasındaki bağı fark etmesi dikkat çekiyor.
Har-ı Bülbül ile Karabağ arasında geçen konuşmada çiçek, Karabağ’a neyi beklediğini soruyor. Karabağ ise “Beklemiyorum, özlüyorum” cevabını veriyor.
Har-ı Bülbül’ün “Kimi?” sorusuna ise tek kelimelik cevap geliyor:
“Iğdır’ı…”
“ARAS, TOPRAĞIN İÇİNDEN GEÇEN İNCE BİR EZGİYDİ”
Öykünün devamında Har-ı Bülbül’ün Karabağ’dan Iğdır’a doğru sembolik yolculuğu anlatılıyor.
Karabağ’ın yamaçlarından esen rüzgârla köklerinden ayrılan Har-ı Bülbül, Iğdır Ovası’na ulaşıyor. Çiçeğin karşısına Aras Nehri ve Ağrı Dağı çıkıyor.
Hasret Al, Iğdır’ı şu ifadelerle tasvir ediyor:
“Sonra Iğdır Ovası göründü. Aras, toprağın içinden geçen ince bir ezgiydi. Uzakta Ağrı Dağı, başı bulutlarda, gölgesi ovanın üzerinde duruyordu.”
“SENİ BEKLİYORDUK”
Öyküde Har-ı Bülbül ile Aras Nehri arasında da anlamlı bir diyalog kuruluyor.
Aras Nehri, çiçeğe “Nereden geliyorsun?” diye soruyor.
Har-ı Bülbül, “Karabağ’dan” cevabını veriyor.
Bunun üzerine Aras Nehri’nin cevabı ise iki coğrafya arasındaki kardeşlik bağını anlatan öykünün en dikkat çekici bölümlerinden birini oluşturuyor:
“Seni bekliyorduk.”
Çiçek Iğdır toprağına kök salarken Karabağ’ın sesi uzaklardan geliyor:
“Söyle ona, özlediğimi.”
“KARABAĞ’DAN IĞDIR’A UÇMADIM, BİR KARDEŞTEN ÖTEKİ KARDEŞE KONDUM”
Hasret Al, öykünün finalinde Har-ı Bülbül’ü iki kardeş ülke arasındaki gönül bağının sembolü olarak anlatıyor.
Öykünün son bölümünde Har-ı Bülbül şöyle konuşuyor:
“Ben Har-ı Bülbül’üm. Karabağ’dan Iğdır’a uçmadım. Bir kardeşten öteki kardeşe kondum. Ve o günden beri her bahar, kanatları andıran taç yapraklarımı açarım. Biri Karabağ’da, biri Iğdır’da…
Aynı göğün altında.”
HAR-I BÜLBÜL, KARDEŞLİĞİN EDEBİYATTAKİ SEMBOLÜ OLDU
Hasret Al’ın kaleme aldığı öyküde Har-ı Bülbül, yalnızca Karabağ’ın simgesi olarak değil, Türkiye-Azerbaycan kardeşliğinin, özlemin, ortak kültürün ve iki coğrafya arasındaki gönül bağının sembolü olarak ele alınıyor.
Karabağ ile Iğdır’ı Aras Nehri, Ağrı Dağı ve Har-ı Bülbül üzerinden buluşturan öykü, edebiyat aracılığıyla iki kardeş halk arasındaki bağa dikkat çekiyor.
Hasret Al’ın “Ben Har-ı Bülbül’üm” adlı öyküsü, Karabağ’dan Iğdır’a uzanan kardeşlik hikâyesini konuşan bir çiçeğin diliyle okuyucuya aktarıyor.
